บทที่ 127

บทที่ 127

อันอี้ฉิงผู้หลงใหลในความสวยความงามวิ่งขึ้นบันไดไป ไม่ลืมที่จะดึงอันหนานไห่ไปด้วย “พี่รอง เปลี่ยนชุดที่หล่อที่สุดเลยนะ เราจะได้ถ่ายรูปสวยๆ เก็บไว้เยอะๆ แล้วส่งกลับไปให้คนที่บ้านดูค่ะ”

อันหนานไห่พอได้ยินดังนั้น เขากลับวิ่งเร็วกว่าเธอเสียอีก

หลี่กู่มองดูท่าทางร่าเริงของเด็กทั้งสองคนแล้วอดหัวเราะไม่ได้

มีเด็กๆ อยู่ด้วยก็ต่างออกไปจริงๆ บ้านคึกคักขึ้นมาก แถมยังมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย

เขาหยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน ทันใดนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เดินเข้ามา “ท่านครับ ลูกสาวของท่านมาหาครับ”

คิ้วของหลี่กู่ขมวดเข้าหากัน สีหน้าเรียบเฉย “ให้พวกเขาเข้ามา”

ชายหญิงคู่หนึ่งพาเด็กสองคนเดินเข้ามา ผู้ชายมีใบหน้าเหลี่ยมเหมือนตัวอักษรจีน ดูภูมิฐาน เขาถามไถ่อย่างนอบน้อม “พ่อครับ พวกเรามาแล้ว เด็กๆ รีบทำความเคารพคุณตาสิ”

เด็กสองคนมีหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ ดูสดใส แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้หลี่กู่ “สวัสดีครับ/ค่ะ คุณตา”