บทที่ 126

บทที่ 126

อันอี้ฉิงเบ้ปากเล็กๆ อย่างถือตัว “ไม่อยากฟังค่ะ”

การโต้ตอบของทั้งสองคนทำให้ลูกค้าในร้านตกตะลึงจนกรามแทบค้าง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ

ท่าทางที่ดูประจบประแจงชัดเจนขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องขอร้อง แต่ปัญหาคือคุณเป็นถึงผู้จัดการร้านอาหารใหญ่โต มีทั้งเงินทอง มีทั้งเส้นสาย จะมาประจบเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งไปทำไม?

ผู้จัดการหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “มื้อนี้ถือว่าน้าเลี้ยง นี่คือบัตรของทางร้าน เธอสามารถมาทานอาหารทะเลมื้อใหญ่ได้ทุกเมื่อ ไม่จำเป็นต้องจองล่วงหน้าครับ”

โธ่เอ๊ย! คนรอบข้างอิจฉาจนตาแดงก่ำ พวกเขาอยากจะทานอาหารทะเลมื้อใหญ่สักมื้อยังต้องจองล่วงหน้าตั้งหนึ่งเดือนเลยนะ

ลำเอียงแบบนี้ มันดีจริงๆ เหรอ?

แต่ถึงอย่างนั้น อันอี้ฉิงกลับไม่รับไมตรี “อาหารทะเลกินจนเบื่อแล้วค่ะ ฉันอยากกินหมู อบผงแป้งกับปลาต้มผักกาดดอง”

เธอเบื่อจริงๆ นะ แต่ทุกคนกลับคิดว่าเธอกำลังอวดรวย