กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 120
อันเป่ยไห่อธิบายอย่างจริงจัง “พี่จะเอาไปให้เธอกินที่ปักกิ่ง ได้ยินมาว่าที่นั่นไม่มีปลาตัวใหญ่ๆ”
เจตนาของเขานั้นดี แต่ว่ามันไม่สมจริงเอาเสียเลย
อากาศร้อนขนาดนี้ อย่าพกอะไรไปเลยจะดีกว่า
“พี่สี่คะ กลิ่นปลาเค็มบนรถไฟมันจะทำลายบรรยากาศนะคะ เดี๋ยวกลิ่นมันจะเหม็นเอา”
“อ้าว”
อันอี้ฉิงมองดูใบหน้าอันหดหู่ของเขาแล้วใจอ่อนยวบ “พี่สี่ เอาไว้คราวหน้าพี่ค่อยนั่งรถไฟมาหาหนูนะคะ”
แววตาของอันเป่ยไห่ฉายความกังวล “ได้สิ รอให้พี่โตกว่านี้อีกหน่อยพี่จะไปหาน้องนะ เสี่ยวอู่ น้องจะไม่ลืมพี่สี่ใช่ไหม?”
อันอี้ฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปกอดเขา “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ เราเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันนะ พี่เคยเห็นใครลืมครอบครัวของตัวเองด้วยหรือไง?”
เพื่อนอาจจะห่างเหินกันไปตามกาลเวลา แต่ครอบครัวคือคนที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต