บทที่ 116

บทที่ 116

“ฉันจะพาเสี่ยวอู่ไป”

สิ้นคำพูด ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนก สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที

พี่ชายทั้งหลายของอันตงไห่ลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ รีบเรียกคุณตาเสียงหลง

สีหน้าของหลี่หย่งหลานดูไม่สู้ดีนัก แต่เธอก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เพราะคาดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

ขอบตาของอันเสวียหมินแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ

“พ่อครับ ผมทำตามที่พ่อขอทุกอย่างแล้ว แล้วทำไมยังต้องพาเสี่ยวอู่ไปอีก?”

หลี่กู่ส่ายหน้าอย่างไม่ไว้หน้า “เพราะแกมันอ่อนแอเกินไป”

อันเสวียหมินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงจนถอยหลังไปหลายก้าว อ่อนแอเกินไปงั้นหรือ?

หลี่หย่งหลานรีบเข้าไปประคองเขาไว้ ก่อนจะถลึงตาใส่พ่อด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “พ่อคะ”