บทที่ 115

บทที่ 115

อันอี้ฉิงเงียบไป ใบหน้าเล็กๆ ตึงเครียด ขณะนี้คุณตาพลิกฟื้นกลับมาได้แล้ว แม่ของเธอจึงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

แต่หากวันใดที่สูญเสียอำนาจไป...

หลี่กู่ฝืนยิ้ม “เสี่ยวอู่เอ๋ย หนูมีใบหน้าที่งดงามเกินไป งดงามจนน่าเป็นห่วง หนูต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้คนอื่นได้เห็นฝีมือของหนูและไม่กล้าทำอะไรตามอำเภอใจ แม่ของหนูก็เพราะใบหน้าที่งดงามเกินไปจนนำมาซึ่งความอิจฉาริษยา ถึงได้ต้องระหกระเหินไปครึ่งค่อนชีวิตเช่นนั้น”

การมีเพียงรูปโฉมงดงามแต่ไร้ซึ่งฝีมือ ก็เป็นได้เพียงแจกันที่ทุกคนต่างแย่งชิงกันเท่านั้น

แต่ถ้ามีความสามารถที่แข็งแกร่ง ใบหน้านี้ก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว

……

ดวงจันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่บนฟ้า อันอี้ฉิงนั่งเหม่อลอยอยู่ในลานบ้าน คิ้วขมวดมุ่น ในหัววนเวียนคิดแต่คำพูดของคุณตาไม่หยุด

เธอไม่ใช่เด็กโง่ เธอรู้ว่าคุณตาทำไปเพราะหวังดีต่อเธอ

เสียงหนึ่งที่ดูประหลาดใจดังขึ้น “เสี่ยวอู่ ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่นอนล่ะ?”