กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 117
อันเสวียหมินอึ้งไปเลย ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ? “ที่ว่าอยู่ไม่ได้คือหมายความว่ายังไงครับ? ถูกไล่ออกหรือ? แบบนั้นไม่ได้นะครับ”
เรื่องนี้จะเป็นไปได้ยังไง? หลี่กู่รู้สึกเหนื่อยใจเต็มที “แค่ถูกคัดไปอยู่ห้องเรียนทั่วไปต่างหาก”
อันเสวียหมินแค่คิดถึงสถานการณ์นั้นก็รู้สึกอึดอัดใจ “แบบนี้มันเข้มงวดเกินไปไหมครับ แรงกดดันสูงขนาดนี้ เสี่ยวอู่ของผมคงรับไม่ไหวหรอก”
ฟังคำว่าไม่ไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลี่กู่ก็อดขำไม่ได้ นี่เขายังไม่ได้ส่งหลานเข้าไปเรียนเลย แต่ก็กังวลแล้วว่าจะถูกคัดออกหรือไม่
“หยกไม่เจียระไนย่อมไม่เป็นภาชนะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเธอต้องมีทัศนคติแบบนี้ คอยแต่จะถ่วงความเจริญ”
ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา “พวกเรากลับมาแล้วครับ”
อันอี้ฉิงก้าวเดินด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เดินร่าเริงนำหน้าทุกคนมา
เย่หยวนไป๋เดินตามหลังมา ส่วนจ้าวอี้รุ่ยและเย่หลานโม่ช่วยกันหิ้วถังน้ำเดินหน้าตั้งเข้ามา