บทที่ 112

บทที่ 112

หลี่กู่แต่งกายเรียบง่าย ผมของเขาขาวโพลนไปทั้งหัว ทว่าแผ่ซ่านไอความน่าเกรงขามออกมาอย่างเปี่ยมล้น

ไม่ต้องโกรธก็ดูน่าเกรงขาม ทำให้ผู้คนไม่กล้าล่วงเกินโดยสัญชาตญาณ

ทว่าสายตาที่มองอันอี้ฉิงกลับอ่อนโยนนัก “เสี่ยวอู่ หลานโตขึ้นมาก แล้วก็ตัวสูงขึ้นด้วยนะ”

อันอี้ฉิงหัวเราะคิกคักพลางโผเข้ากอดเขา “โตแค่ไหนหนูก็ยังเป็นคนน่ารักประจำบ้านของคุณตาอยู่ดีนั่นแหละค่ะ”

ร่างกายอันนุ่มนิ่มและน้ำเสียงหวานใสของเด็กหญิงทำให้ร่างกายของหลี่กู่แข็งทื่อ เขาไม่ค่อยชินกับการใกล้ชิดกับใครแบบนี้เท่าไหร่นัก

ขนาดลูกหลานคนอื่นยังไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาเลย

แต่ทว่า ในดวงตาที่เด็กน้อยแหงนมองเขาอยู่กลับเป็นประกายระยิบระยับ ทั้งดีใจ ทั้งมีความสุข และยังเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เทิดทูน

ใจของเขาอ่อนยวบลง ลูบศีรษะเล็กของเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวอู่เด็กดีจริงๆ”

อันอี้ฉิงยิ้มหวาน “คุณตาคิดถึงหนูบ้างไหมคะ? หนูคิดถึงคุณตามากๆ เลยค่ะ”