บทที่ 113

บทที่ 113

ไม่ว่าพี่ชายคนไหนในสี่คนนี้ ใครหยิบมาก็ดูจะเหมาะสมกว่าเธอทั้งนั้น

สีหน้าของหลี่กู่มืดลง นี่ฟังออกแล้วหรือ? คิดจะแกล้งโง่?

“บางอย่างเป็นหน้าที่ที่เจาะจงว่าเป็นของเจ้า ไม่มีใครทำแทนเจ้าได้”

อันอี้ฉิง: ……ตอนนี้เธอแกล้งบ้าแกล้งบอไป จะยังทันอยู่ไหมนะ?

เธออยากจะเอาหัวโขกกำแพงเสียจริง ฮือๆ เหนื่อยเหลือเกิน

สองตาหลานเงียบสนิท ต่างฝ่ายต่างนิ่งงัน

หัวหน้าหมู่บ้านเห็นดังนั้นจึงรวบรวมความกล้าขยับเข้ามาใกล้ พร้อมเผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุด “เสี่ยวอู่ นี่คือคุณตาแท้ๆ ของหนูเหรอ?”

ตกลงแล้วเขาเป็นใครกันแน่?

อันอี้ฉิงชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วยิ้มใสซื่อน่ารัก “ใช่ค่ะ เป็นคุณตาแท้ๆ เลย สมัยหนุ่มๆ คุณตาเคยเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีชื่อเสียงเชียวล่ะค่ะ”