บทที่ 107

บทที่ 107

“แม่คิดให้ดีนะครับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย...”

ย่าอันใจสลายไปนานแล้ว “ใช้ชีวิตมาค่อนชีวิต ก็ทำเพื่อคนอื่นมาตลอด สุดท้ายกลับต้องมาพบจุดจบแบบนี้ แม่เหนื่อยแล้ว แม่แค่อยากใช้ชีวิตที่สงบสุขบ้าง”

ชีวิตนี้ของเธอผ่านความลำบากมามากเกินไป ตอนเด็กต้องคอยดูแลน้องๆ ปรนนิบัติพ่อแม่ พอแต่งงานก็ต้องคอยรับใช้สามีและลูก ไม่เคยได้หยุดพัก ทั้งอดมื้อกินมื้อ ไม่เคยมีวันไหนที่ได้อยู่อย่างสบายใจเลย

พอถึงบั้นปลายชีวิต ยังต้องมาโดนชายแก่ทำร้าย การถูกทำร้ายครั้งนี้ทำให้เธอตาสว่างอย่างสมบูรณ์

ลูกๆ ต่างก็สร้างครอบครัวกันหมดแล้ว หน้าที่ของเธอถือว่าทำเสร็จสิ้นแล้ว

เธอยังมีมือมีเท้า หาเลี้ยงตัวเองได้ แล้วทำไมยังต้องไปปรนนิบัติชายแก่คนนี้อีก?

ชีวิตแบบนี้พอที!

ณ สถานีอนามัยประจำตำบล แพทย์ตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “ร่างกายมีรอยฟกช้ำตามตัว ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่กระดูกขาขวาหัก จำเป็นต้องพักฟื้นสักระยะครับ”