บทที่ 101

บทที่ 101

อันตงไห่ยังหนุ่มแน่น เลือดร้อนและเปี่ยมด้วยอุดมการณ์ “พ่อครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมเชื่อว่าความดีย่อมชนะความชั่ว ถ้าพ่อไม่สบายใจจริงๆ เราก็หาหมามาเลี้ยงไว้เฝ้าบ้านสักตัวเถอะครับ”

ดวงตาของอันเสวียหมินเป็นประกาย “ความคิดนี้เข้าท่าดีนะ”

ตอนซื้อบ้านเขาก็ระแวงว่าจะต้องเจอปัญหาแบบนี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็ห้ามใจไม่ไหวเพราะเสี่ยวอู่ชอบที่นี่มาก

หลี่หย่งหลานหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ นี่มันใจกลางอำเภอเลยนะ แถมฝั่งตรงข้ามก็เป็นโรงเรียนมัธยมหนึ่ง ผู้คนไปมาพลุกพล่านขนาดนี้ ใครจะกล้าทำอะไรมั่วซั่ว?

คิดว่าไม่มีกฎหมายบ้านเมืองหรือยังไงกัน?

อันอี้ฉิงเม้มปาก “จะมีอะไรให้น่ากังวลคะ ก็แค่ถอนรากถอนโคนศัตรูให้สิ้นซาก แค่นี้ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือคะ?”

ในหัวของเธอมีวิธีนับร้อยนับพัน รับรองว่าจะจัดการคู่ต่อสู้ให้หมอบราบคาบแก้ว

คนตระกูลอัน: ……

อันเสวียหมินอ้าปากค้าง “เสี่ยวอู่ ลูกเนี่ย... ดูรุนแรงจังนะ”