บทที่ 100

บทที่ 100

พวกเธอทำสัญญาไว้ทั้งหมดสามฉบับ ต่อให้ฉบับนี้หายไปตั้งใจทำหายก็ไม่เป็นไร

สีหน้าของตำรวจแข็งค้างไปชั่วขณะ ดูเหมือนจะรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

อันอี้ฉิงทำเป็นมองไม่เห็น แล้วหันไปทางตำรวจหญิงที่นิ่งเงียบมาตลอด “จริงสิคะ ฉันอยากทราบว่าใครเป็นคนแจ้งความพวกเรา...”

ตำรวจหญิงส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิด ส่วนตำรวจชายรีบชิงตอบขึ้นมาก่อน “เรื่องนี้เราบอกไม่ได้ครับ เราต้องปกป้องผู้แจ้งเบาะแส”

อันอี้ฉิงไม่สนหรอกว่าเบื้องหลังจะมีความสกปรกโสโครกเท่าไหร่ แต่กล้ามาหาเรื่องถึงที่นี่ อย่าหวังว่าเธอจะเกรงใจ

“ฉันไม่ยักรู้ว่ากฎหมายมีไว้ปกป้องคนแจ้งความเท็จด้วย แล้วไม่มีมาตรการลงโทษบ้างเลยหรือคะ? พวกเราแจ้งความกลับได้ไหม? ข้อหาอะไรดีล่ะ? ข้อหาละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ หรือข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับคนแจ้งความเท็จดีคะ?”

“เรื่องนี้...” ตำรวจชายทำหน้าลำบากใจ ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะฝีปากกล้าถึงเพียงนี้