บทที่ 099

บทที่ 99

หน้าโรงเรียนประถมมีร้านขายเครื่องเขียนตั้งอยู่ ขายดีมากเลยนะ

อันเสวียหมินจริงๆ แล้วก็รู้สึกลำบากใจ หากไม่ปรับปรุงอะไรเลย พวกเขาเจ็ดคนในครอบครัวก็อยู่กันพอดี

แต่ถ้าจะเอาพื้นที่ชั้นหนึ่งมาทำธุรกิจ ก็เห็นได้ชัดว่าพื้นที่อยู่อาศัยจะไม่พอ

พวกเขาคุ้นเคยกับการอยู่บ้านหลังใหญ่แล้ว จึงยังรู้สึกว่าบ้านใหญ่ๆ แบบเดิมดีที่สุด ทั้งเรื่องอากาศถ่ายเทและแสงสว่าง

อันหนานไห่พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ใครจะดูแลล่ะ? ทุกคนก็ยุ่งกันหมด คงปล่อยให้พ่อกับแม่ทิ้งงานไม่ได้หรอก”

งานของพวกเขาแต่ละคนถือว่าดีมาก ทั้งยังมีสถานะทางสังคมสูง จะให้ละทิ้งไปก็น่าเสียดาย

อันเป่ยไห่กะพริบตาปริบๆ มองคนโน้นทีคนนี้ที อยากจะช่วยเสนอไอเดียแต่ก็นึกไม่ออก

อันเสวียหมินมองเด็กหญิงตัวน้อยที่นิ่งเงียบ “เสี่ยวอู่ ลูกมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?”

อันอี้ฉิงทำหน้าตาไม่ใส่ใจ “ก็จ้างคนสิคะ จ้างพนักงานขายสักสองคน”