บทที่ 098

บทที่ 98

อันเสวียหมินปรายตามองแวบหนึ่ง ความประสงค์ร้ายในดวงตาของอีกฝ่ายแทบจะล้นออกมา

เขาดึงลูกทั้งสองเข้ามาในอ้อมกอดด้วยความไม่สบายใจ พลางตบหัวลูกชายเบาๆ อย่างนึกหมั่นไส้ “นิสัยที่เห็นที่ไหนมีเรื่องก็ชอบเอาตัวเข้าไปพัวพันของแกน่ะ เมื่อไหร่จะเลิกสักที?”

อันเป่ยไห่คอตก ดูน้อยเนื้อต่ำใจและน่าสงสาร

อันอี้ฉิงรู้สึกสงสาร “คุณพ่อคะ อย่าดุพี่ชายเลยค่ะ เมื่อกี้พี่เขาปกป้องหนูตลอดเลยนะ”

อันเสวียหมินชะงักมือที่ตบหัวแล้วเปลี่ยนมาลูบเบาๆ น้ำเสียงก็อ่อนลง “เสี่ยวซื่อโตแล้วนะ รู้ความแล้วนี่”

บรรยากาศเปลี่ยนฉับพลัน เปลี่ยนสีหน้าไวเหลือเกิน

“อุ๊ย” เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงไม่อยากขำ แต่ก็อดไม่ได้ ครอบครัวนี้ตลกจริงๆ

“พวกคุณกลับได้แล้วค่ะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมจะติดต่อกลับไปนะคะ”

อันเสวียหมินถอนหายใจยาว “ได้ครับ ได้ครับ พวกเราไปกันเถอะ”