บทที่ 095

บทที่ 95

คำพูดที่เต็มไปด้วยความกำกวม ฟังแล้วชวนให้เข้าใจผิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดา

อันตงไห่จูงมือน้องชายไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งจูงมือน้องสาวเดินเข้าบ้าน ทั้งหมดไม่อยากสนใจผู้หญิงคนนี้เลย น่ารำคาญชะมัด

ไล่คนออกไปได้ไหมนะ?

ระหว่างเดินไป อันอี้ฉิงก็หยุดฝีเท้าลง พลางมองไปที่ดอกกุหลาบที่มุมกำแพง ซึ่งกำลังเบ่งบานอย่างงดงาม

เธอวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเด็ดมาสองสามกิ่ง “คุณพ่อคะ งั้นลองขึ้นราคาดูไหมคะ? เอาแบบพอเป็นพิธี ขึ้นสักหนึ่งเหมาก็ยังดีค่ะ”

ลดราคาอะไรกัน เพ้อเจ้อ ขึ้นราคาน่ะเรื่องจริง

แววตาของเหยียนจูหม่นลง พี่เสวียหมินเคยดูแลเธอดีมาก แต่พอเด็กหญิงคนนี้ปรากฏตัว ทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“หนูจ๊ะ นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่นะ อย่ามาพูดล้อเล่นสิ คุณพ่อของหนูหาเงินมาลำบากนะ ต้องตากลมตากฝนตลอด หนูอย่าทำให้เขาเสียงานเสียการเลย”

แม้เธอจะยิ้ม แต่ในแววตากลับไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ