บทที่ 085

บทที่ 85

อันอี้ฉิงหันหัวเล็กๆ ของเธอหนี ทำราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งใด พลางใช้เท้าเล็กๆ เตะทรายเล่น

ไม่ฟัง ไม่ฟัง ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ความรังเกียจที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนนี้คืออะไรกัน เย่หลานโม่กลั้นหัวเราะจนตัวสั่น “ทำไมถึงไม่อยากคุยกับพวกเขาละครับ?”

อันอี้ฉิงกดเสียงต่ำลง “ถามหาไอเดียดีๆ จากฉันตลอดเลย น่ารำคาญจะตาย ฉันเป็นแค่เด็กน้อยเองนะ”

ให้สูตรทำซอสอาหารทะเลไปแล้วแท้ๆ แค่ตั้งใจทำสิ่งนั้นให้ดี ก็สามารถสร้างบริษัทที่ติดอันดับห้าร้อยแห่งของประเทศได้แล้ว

โลภมากไปก็เคี้ยวไม่ละเอียด ต่อให้มีไอเดียเยอะแค่ไหน ก็ให้พวกเขาไปไม่ได้หรอก

เธอต้องเก็บเอาไว้เปิดบริษัททำกิจการของตัวเองต่างหาก

ทุกครั้งที่เห็นเธอทำหน้าตาท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์แล้วบอกว่าตัวเองเป็นเด็กน้อย เย่หลานโม่ก็รู้สึกอยากขำขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“อืม เด็กน้อยก็แค่ต้องกินดื่มเที่ยวเล่นให้สนุกก็พอแล้วครับ”