บทที่ 084

บทที่ 84

เธอก็อยากได้รับการช่วยเหลือ อยากใส่เสื้อผ้าสวยๆ อยากกินของดีๆ และอยากอยู่บ้านหลังใหญ่เหมือนกัน

สีหน้าของเย่หลานโม่มืดลงทันที “คุณอาครับ ช่วยให้คนคนนี้ออกไปได้ไหมครับ ผมแค่อยากกินข้าวให้สงบๆ”

หลี่หย่งหลานรำคาญหลานสาวคนนี้มานานแล้ว เธอทำตัวเหมือนปลิงไม่มีผิด “ชุนเหมย กลับไปเถอะ”

ขอบตาของอันชุนเหมยเริ่มแดงระเรื่อ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “คุณป้าคะ ฉันทำอะไรผิดนักหนาคะ? เป็นเพราะบ้านฉันจนเหรอ? ความจนไม่ใช่ความผิดเสียหน่อย”

เธอแสดงท่าทางน่าสงสารเสียเหลือเกิน ราวกับเป็นดอกไม้สีขาวตัวน้อยที่ถูกรังแก

ทว่าเพราะรูปร่างหน้าตาของเย่หลานโม่ ทำให้เขามีเด็กสาวมากมายคอยเข้ามาหาตั้งแต่เด็กจนโต เขาเห็นเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้มามากเกินไปจึงรู้สึกรังเกียจ

“เสี่ยวอู่ โชคดีนะที่เธอได้รับความฉลาดมาจากฝั่งแม่”

ยังไงเสี่ยวอู่ก็น่ารักสมกับที่เป็นน้องสาวของเขาจริงๆ

เขามีน้องชายที่แสนซนอยู่แค่คนเดียว พอได้เห็นอันอี้ฉิงที่ทั้งฉลาดหลักแหลมและรู้ความแบบนี้ ก็อดเอ็นดูไม่ได้และยกให้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขาคนหนึ่ง