บทที่ 083

บทที่ 83

เย่หลานโม่ยิ้มละไมก้มมองเธอ “พี่ขอดูชั้นหนังสือของเธอหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ” อันอี้ฉิงยังเป็นเพียงเด็กตัวน้อย เธอจึงไม่มีแนวคิดเรื่องที่ว่าห้องนอนของเด็กผู้หญิงจะให้ใครเข้าชมสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

ห้องของอันอี้ฉิงสะอาดสะอ้านมาก บนชั้นหนังสือเต็มไปด้วยหนังสือ และโต๊ะเขียนหนังสือตัวใหญ่ก็มีลูกโลกวางอยู่หนึ่งใบ

วิทยุทรานซิสเตอร์วางอยู่บนตู้ที่มุมห้องดูโดดเด่นมาก

เดินไปด้านหลังอีกไม่กี่ก้าวก็เป็นห้องนอน เตียงใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง มุ้งสีขาวสะอาดตาถูกกางออกล้อมรอบเป็นพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ ทั้งตู้ลิ้นชักและตู้เสื้อผ้าล้วนมีครบครัน

ที่นี่ดูประณีตกว่าห้องเมื่อกี้มากนัก

เย่หลานโม่พยักหน้าเบาๆ ไม่เลวเลย คนตระกูลอันไม่ได้ปล่อยให้เสี่ยวอู่ต้องลำบาก

ถึงจะรู้ว่าไม่ควรระแวงคนอื่น แต่ในหลายพื้นที่ยังคงให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ทำให้เขาอดกังวลไม่ได้

ในวันนี้เมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง เขาก็เบาใจลงได้อย่างหมดจด