บทที่ 082

บทที่ 82

“นั่นมันอันตงไห่หลานชายบ้านอันนี่นา ทำไมเขาถึงไปนั่งอยู่ในรถได้ล่ะ?”

“ไปเถอะ เราไปดูด้วยกันดีกว่า”

ชาวบ้านพากันเดินตามหลังรถไปเป็นพรวน อยากรู้นักว่าจะไปบ้านไหนกัน

รถจอดสนิทที่หน้าประตูบ้านตระกูลอัน ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นเด็กหนุ่มในชุดสีขาวหน้าตางดงามไร้ที่เปรียบ ท่วงท่าสง่างาม ดูสูงส่ง อ่อนโยนและสุขุม

กลิ่นอายของเขานั้นแตกต่างจากเด็กหนุ่มในหมู่บ้านชาวประมงอย่างสิ้นเชิง เป็นความรู้สึกที่น่าเกรงขามจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้โดยสัญชาตญาณ

เมื่อยืนนิ่งแล้ว เขาก็ก้มตัวลงเล็กน้อย อุ้มเด็กน้อยคนหนึ่งลงมาจากรถ

นั่นมันเสี่ยวอู่แห่งบ้านอันไม่ใช่หรือ?? ดูท่าทางสนิทสนมกันดีจัง

อันอี้ฉิงจูงมือเขาด้วยความตื่นเต้น “พี่เย่ ยินดีต้อนรับมาเป็นแขกที่บ้านหนูนะคะ ไปค่ะ เดี๋ยวหนูพาเข้าไป”

เย่หลานโม่ได้รับอิทธิพลจากความร่าเริงของเธอ ใบหน้าจึงเปื้อนยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ตามจังหวะของเด็กหญิง