บทที่ 081

บทที่ 81

แสงแดดยามหน้าร้อนแผดเผา ราวกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เสียงจักจั่นบนต้นไม้ร้องระงมไม่ขาดสาย

อันอี้ฉิงนั่งอยู่ในห้องยามของโรงเรียน เปิดพัดลมเป่าพลางชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก คิ้วขมวดมุ่นอย่างใจจดใจจ่อด้วยความรอคอย

เวลาแห่งการรอคอยช่างทรมานที่สุด อันอี้ฉิงรู้สึกกระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติด ทำไมพวกเขายังไม่มาอีกนะ?

อันตงไห่รินน้ำอุ่นใส่แก้วให้เธอ “เสี่ยวอู่ ไปนอนพักสักงีบไหม? เดี๋ยวพี่เฝ้าดูให้ที่นี่เอง”

เวลานี้เป็นเวลาที่เสี่ยวอู่นอนกลางวันเป็นประจำทุกวัน หากได้นอนสักตื่น เธอจะมีพลังสดใสไปตลอดทั้งวัน

แต่อันอี้ฉิงจะหลับลงได้ยังไง เธอจ้องมองออกไปข้างนอกตาไม่กะพริบก่อนจะจิบน้ำ “พี่ใหญ่ พี่ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ พี่ไปทำการบ้านช่วงปิดเทอมเถอะ”

พ่อไปทำธุระต่างเมืองอีกแล้ว งานหลวงสำคัญกว่า ส่วนแม่ก็ไปช่วยสอนหนังสือพิเศษข้างนอก ทำให้ไม่มีใครอยู่บ้าน

ดังนั้น หน้าที่พาเธอมาดักรอคนจึงตกเป็นของอันตงไห่