บทที่ 080

บทที่ 80

อันหนานไห่แทรกขึ้นมาทันควัน “พ่อแม่ของพวกเขายังอยู่ดีมีสุข ถึงคิวคนอื่นต้องมาเลี้ยงลูกให้พวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? รอให้ตายก่อนเถอะค่อยว่ากัน”

สองสามีภรรยาอันเสวียจวินแทบจะกระอักเลือด นี่พูดจาภาษาคนหรือเปล่า?

อันซีไห่พึมพำอย่างหงุดหงิด “เลี้ยงไม่ไหวก็อย่ามีสิ”

อันเป่ยไห่พูดตรงยิ่งกว่า “คุณปู่แก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่าครับ?”

เขาคิดว่าตนเองลดเสียงลงต่ำแล้ว ทว่าความจริงทุกคนได้ยินกันหมด

อันอี้ฉิงเอียงคอเห็นด้วย “เป็นไปได้ค่ะ โรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ ลองไปศึกษาดูนะคะ”

ทั้งครอบครัวประสานงากันอย่างรู้ใจ รุมแทงไม่ยั้ง ทุกแผลล้วนฉกรรจ์

ผู้เฒ่าอันโกรธจนตัวสั่น “พวกแก...”

ทั้งหมดนี่เป็นเพราะหลี่หย่งหลานคอยสั่งสอนให้เสียคน พอปีกกล้าขาแข็งหน่อยก็กล้าเชิดใส่เขาแล้ว