บทที่ 078

บทที่ 78

อันอี้ฉิงไม่ได้กระตือรือร้นเรื่องการหาเพื่อนเท่าไหร่ ในสายตาเธอ เพื่อนรุ่นเดียวกันก็เหมือนเด็กกะโปโล ส่วนเด็กผู้หญิงที่ชอบจับมือกันไปเข้าห้องน้ำ เธอรู้สึกว่ามันปัญญาอ่อนสิ้นดี

ส่วนเด็กผู้ชายที่จู่ๆ ก็มาชวนเด็กผู้หญิงคบเป็นแฟน ก็ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่ดี ไม่รู้จักสำรวม

“เด็กผู้ชายก็เยอะค่ะ เด็กผู้หญิงก็มี พี่เย่ตกลงไหมคะ?”

เย่หลานโม่เม้มปาก “ได้สิ ถึงตอนนั้นพี่จะไปเดินเป็นเพื่อนเธอที่โรงเรียนเอง ให้ทุกคนได้เห็นกันชัดๆ ไปเลย”

“ความคิดนี้ดีเลยค่ะ ตั้งตารอจังเลย” อันอี้ฉิงชวนคุยไม่หยุด ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าต้องมองข้ามอาจารย์ใหญ่ที่กำลังยืนโมโหจนควันออกหูไปเสียก่อน

อันอี้ฉิงกลัวว่าถ้าไม่รีบวาง อาจารย์ใหญ่คงเดินมาตัดสายโทรศัพท์เสียก่อน เธอจึงรีบพูดอีกไม่กี่คำ ก่อนจะวางสายด้วยความอาลัยอาวาส บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มหวานเชื่อมประดับอยู่

ทันทีที่หันกลับไปก็เห็นหน้าลูกพี่ลูกน้องอยู่ใกล้มาก นี่แอบฟังอยู่หรือเปล่านะ?