บทที่ 077

บทที่ 77

เฉินเฉียงเจ็บช้ำน้ำใจอย่างแรง เขาแค่ดำไปหน่อยเท่านั้นแหละ! ตรงไหนที่เรียกว่าน่าเกลียด?

แต่พอเห็นเด็กหญิงที่ดูประหนึ่งตุ๊กตาแกะสลัก ปากแดงฟันขาว ดวงตาดำขลับ เขาก็พูดอะไรไม่ออกเลย

เขาพยายามรักษาหน้าตัวเอง “ฉัน... ฉันโตขึ้นจะหน้าตาดีขึ้นเองแหละ”

อันอี้ฉิงคิดว่า ด้วยโครงหน้าขนาดนี้ ต่อให้โตไปก็ไม่น่าจะเป็นหนุ่มหล่อหรอก

“ไม่มีทาง โตไปนายก็ยังน่าเกลียดอยู่ดี...”

ในจังหวะนั้นเอง อาจารย์ใหญ่ก็รีบรุดเข้ามา เมื่อเห็นอันอี้ฉิง ดวงตาก็เป็นประกาย เขาคว้าแขนเธอแล้วพาเดินกลับไป

“อันอี้ฉิง อันเสี่ยวอู่ โชคดีที่เธอยังไม่ไปไหน เร็วเข้า มีสายโทรศัพท์จากปักกิ่งหาเธอ”

ลูกพี่ลูกน้องพอเห็นดังนั้นก็รีบตามไปทันที

จินเฉี่ยวเฉี่ยวลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะย่องตามไปติดๆ และก่อนจะไปก็ไม่ลืมหันกลับมาถลึงตาใส่เฉินเฉียง เชิงว่าห้ามมายุ่งกับเสี่ยวอู่นะ