บทที่ 076

บทที่ 76

ทำให้เธอไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไปในเมืองเล็กๆ ที่แสนแปลกหน้านี้

ในช่วงเวลาแบบนี้ ความหวังดีเพียงเล็กน้อยก็อาจจะถูกขยายให้ดูยิ่งใหญ่ได้เป็นสิบเท่า

อันอี้ฉิงสาดน้ำเย็นใส่โดยไม่ลังเล “พี่คิดมากไปแล้วล่ะ ต่อให้เป็นคนอื่นที่บาดเจ็บ เขาก็จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหมือนกัน สำหรับเขาแล้ว มันก็แค่การทำความดีในทุกๆ วันเท่านั้นแหละ”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังชอบเขาอยู่ดี”

อันอี้ฉิงยักไหล่ ช่างเถอะ ขี้เกียจจะพูดแล้ว ความเพ้อฝันของเด็กสาวก็เหมือนบทกวี รอให้โตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยเดี๋ยวก็คงตื่นจากฝันเอง

ทั้งสองคนกินขนมคุยเล่นกันอยู่ในห้อง ช่วงบ่ายทั้งบ่ายก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวอู่ เสี่ยวอู่ ออกมานี่หน่อยลูก” อันอี้ฉิงได้ยินเสียงพ่อเรียก จึงจูงมือจินเฉี่ยวเฉี่ยววิ่งออกไป

“คุณพ่อ มีอะไรเหรอคะ?”

เธอตกใจเล็กน้อย ทำไมในบ้านถึงมีคนเยอะแยะแบบนี้ล่ะ?