บทที่ 075

บทที่ 75

ร่างกายของอันเสวียหมินแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะหันไปมองลูกสาวคนเล็กโดยสัญชาตญาณ

อันอี้ฉิงเหมือนจะรับรู้ได้ เธอจึงยิ้มตาหยีมองตอบกลับไปพร้อมกับทำท่าชูสองนิ้วให้กำลังใจ

พ่อคะ สู้ๆ นะ ตอนนี้ถึงเวลาทดสอบฝีมือพ่อแล้ว

อันเสวียหมินมีพลังเต็มเปี่ยมขึ้นมาทันที เขาอยากให้ลูกๆ เห็นความสามารถของเขาบ้าง

“ผมยินดีที่จะสร้างประโยชน์ให้กับคนในหมู่บ้าน และยินดีที่จะมอบสูตรการผลิตให้ครับ...”

ยังพูดไม่ทันจบ หัวหน้าหมู่บ้านก็ตบไหล่เขาอย่างดีใจ “นั่นแหละ เธอช่างรู้กาลเทศะที่สุด เป็นคนดีจริงๆ ชาวหมู่บ้านต้าอวี่ทุกคนจะจดจำความดีของเธอไว้”

อันเสวียหมินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ “ส่วนแบ่งหนึ่งส่วนที่ได้มา ผมตั้งใจว่าจะใส่ชื่อลูกทั้งห้าคนเอาไว้โดยตรง โดยแบ่งให้ทุกคนเท่าๆ กันครับ”

เขารู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้แต่ละบ้านต่างพากันแยกครอบครัว เพราะโรงงานประจำหมู่บ้านไม่ได้นับผลประโยชน์ตามจำนวนคน แต่คิดตามจำนวนครัวเรือน