บทที่ 071

บทที่ 71

คำว่า “คนวัยกลางคนถึงคนชรา” ประโยคเดียวทำเอาทุกคนแทบกระอักเลือด นี่พวกเขาแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

เจ้าหนูนักจิกกัดยิ้มกริ่ม พลางมองซ้ายมองขวาอย่างรื่นรมย์ ชมดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของทุกคน

ใบหน้าของเจียงจือชิงดำมืด จากเดิมที่คล้ำเหมือนถ่านอยู่แล้ว ตอนนี้กลับดูมืดหม่นราวกับอีกาไม่มีผิด

หลี่หย่งหลานแย้มยิ้มที่มุมปาก “ได้สิ แม่จะเชื่อฟังเสี่ยวอู่”

สหายซิ่นจือชิงที่เป็นผู้ชายหน้าเหลี่ยมกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางนึกประหลาดใจในใจ เรือนอิฐห้าห้องที่จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวทั่วไปจะทำได้ สภาพความเป็นอยู่ของที่นี่ดีกว่าพวกเขาเสียอีก

“หย่งหลาน นี่บ้านเธอเหรอ? อยู่กันแค่คนในครอบครัวเธอหรือ?”

“ใช่ค่ะ”

สหายซิ่นจือชิงมองเธอด้วยสายตาซาบซึ้ง “หลายปีที่ผ่านมานี้เธออยู่สุขสบายดี พี่ก็วางใจแล้ว”

หลี่หย่งหลานรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา จะมาสวมบทพระเอกผู้แสนดีอะไรตอนนี้?