บทที่ 070

บทที่ 70

ตั้งแต่ที่หลี่หย่งหลานเห็นฉากที่พ่อกับเสี่ยวอู่อยู่ด้วยกันที่ปักกิ่ง เธอก็ไม่เคยมองว่าเสี่ยวอู่เป็นเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสาอีกเลย

เด็กที่แม้แต่พ่อของเธอยังยอมรับได้ ก็ต้องเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดและแก่แดดแก่ลมกว่าวัยอยู่แล้ว

“แม่มีศัตรู เลยต้องทำตัวให้ต่ำเข้าไว้ จะให้ใครตามหาตัวเจอไม่ได้เด็ดขาด”

“อา... ถ้าอย่างนั้น...” อันอี้ฉิงเริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

ใบหน้าของหลี่หย่งหลานมีความรู้สึกผสมปนเปกัน “ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว พวกเขาทำอะไรแม่ไม่ได้แล้ว”

ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องหลบซ่อนชื่อแซ่ ไม่ต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป

คำพูดเพียงไม่กี่คำกลับเปิดเผยเรื่องราวมากมาย ทำเอาอันอี้ฉิงรู้สึกปวดหนึบในใจ “แม่คะ หลายปีที่ผ่านมาแม่ต้องลำบากและทุกข์ทรมานมากเลยนะคะ”

หากไม่เกิดเหตุการณ์วุ่นวายครั้งนั้น คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลี่ในเมืองหลวงจะแต่งงานกับชาวประมงได้ยังไง

ตลอดหลายปีมานี้ เธอต้องผ่านอะไรมาบ้างกันแน่?