บทที่ 069

บทที่ 69

“ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้ลูกทรพีเสวียหมินนั่น มันไม่รู้จักบุญคุณคน ทำเรื่องให้ขาดสะบั้นเช่นนี้”

หัวหน้าหมู่บ้านทนฟังต่อไปไม่ไหว “ผู้เฒ่าอัน แทนที่จะมัวโทษลูกชาย ลองกลับไปทบทวนตัวเองดูเถอะ นี่คือผลลัพธ์ที่คุณเป็นคนตามใจจนเสียคน”

ร่างกายของผู้เฒ่าอันเซไปมา เขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก “หัวหน้าหมู่บ้าน คุณกำลังตำหนิผมงั้นรึ?”

หัวหน้าหมู่บ้านเคยเตือนเขามาแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมฟัง “ผมเคยบอกคุณไปนานแล้วว่าต้องเทน้ำให้เท่ากัน จะลำเอียงจนเกินไปไม่ได้ คุณเอาแต่เข้าข้างบ้านรอง จนทำให้พวกเขาทะเยอทะยานเกินตัว ถึงได้ก่อเรื่องเดือดร้อนในครั้งนี้”

ในคืนที่อันเสวียหมินหอบข้าวของย้ายบ้าน ความเป็นพี่น้องได้เบาบางลงราวกับกระดาษ และถึงตอนนี้ มันก็ถูกเผาผลาญจนไม่เหลือซากแล้ว

ผู้เฒ่าอันรู้สึกราวกับได้กินหวงเหลียนชามใหญ่เต็มปาก ขมปร่าไปหมด “ไอ้ลูกอกตัญญูนั่นมันไม่ประสีประสา...”