บทที่ 067

บทที่ 67

จะมาปอดแหกตอนนี้ก็สายไปแล้ว อันอี้ฉิงเม้มปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นเยียบออกมา “คนอย่างฉันน่ะ เกลียดที่สุดคือการถูกใส่ร้าย เรื่องที่ฉันไม่ได้ทำ แต่กลับจะมาป้ายสีฉันเนี่ย ฉันไม่พอใจอย่างแรงเลยล่ะ”

ไม่พอใจแล้วจะทำไมล่ะ? ก็ต้องจำใจกลืนเลือดรับความผิดไปนั่นแหละ เฉินเฉียงแอบลำพองใจ คิดว่าตัวเองฉลาดสุดๆ “เสี่ยวอู่ น้องสาว เรื่องขี้ผงแบบนี้...”

เรื่องขี้ผงงั้นเหรอ? ดูท่าทางแล้วยังไม่รู้สึกตัวเลยว่าทำผิด ไม่รู้จักสำนึกเลยสินะ

ดวงตาของอันอี้ฉิงหรี่ลงเล็กน้อย “แกบอกว่าฉันโหดร้ายเอาแต่ใจ เป็นเด็กไม่ดี เห็นใครไม่ถูกชะตาก็ให้พี่ชายทั้งสี่คนไปซ้อมเขา ใช่ไหม? ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำให้นายดู พี่ๆ จัดการมันเลย ซ้อมมันให้หนัก เอาให้ตายเลย!”

ทันทีที่เธอออกคำสั่ง พี่ชายทั้งสี่คนก็ล้อมเข้ามา แต่ละคนทำท่าพร้อมลุยเต็มที่

ถึงตอนนี้เฉินเฉียงถึงเพิ่งจะรู้สึกกลัว เขาถอยไปมุมห้อง พลางส่ายหัวรัว “ไม่ ไม่ พวกพี่อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”