บทที่ 063

บทที่ 63

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว เขาก็เดินเข้าห้องไปเก็บข้าวของ อะไรที่ขนไปได้ก็ขนไปให้หมด

จริงๆ แล้วก็ไม่มีข้าวของอะไรมาก มีแค่ของใช้ส่วนตัวไม่กี่อย่างเท่านั้น

ข้าวของส่วนใหญ่ที่นำมาจากปักกิ่งล้วนถูกทิ้งไว้ที่ห้องพักเล็กๆ ในโรงเรียน ไม่ได้ขนกลับมาที่หมู่บ้านด้วย ซึ่งก็ช่วยให้เบาแรงไปได้มาก

ไม่ว่าผู้เฒ่าอันจะเต้นเร่าๆ หรืออันเสวียจวินจะอ้อนวอนขอร้องยังไง ก็ไม่อาจขัดขวางย่างก้าวในการย้ายบ้านของอันเสวียหมินได้

ความวุ่นวายนี้ใหญ่หลวงนักจนทำให้คนทั้งหมู่บ้านแตกตื่น พากันวิ่งออกมามุงดูเพื่อสืบหาว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อทราบความจริงแล้ว ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา พูดกันไปได้ทุกเรื่อง

บางคนบอกว่าบ้านรองขี้งกจนเป็นนิสัย ชอบเห็นแก่ของเล็กของน้อย จนในที่สุดก็ทำให้อันเสวียหมินโกรธจนได้

บางคนก็บอกว่าอันชุนเหมยไม่ใช่เด็กดีอะไร อายุยังน้อยแต่กลับชอบรังแกน้องๆ พ่อแม่สั่งสอนมาไม่ดีนั่นแหละ