บทที่ 062

บทที่ 62

ตลอดมา ย่าอันรู้อยู่แล้วว่าลูกสะใภ้ทั้งสองคนมีข้อเสียอะไร แต่เธอก็ไม่คิดว่าความโลภเล็กๆ น้อยๆ ของเฉินเซียงจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

ทว่าเมื่อได้ฟังคำพูดของอันอี้ฉิง เธอก็รู้สึกตระหนักขึ้นมาได้รางๆ

คนที่มักง่ายอยากได้ของฟรี มักจะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนแพง

“ส่วนพวกแกที่เป็นพ่อแม่ อย่าไปปลูกฝังนิสัยอยากได้ของคนอื่นให้ลูกเลย พึ่งพาคนอื่นสู้พึ่งพาตัวเองไม่ได้ หาเงินเองใช้เอง เป็นคนให้สมกับเป็นคน”

สองสามีภรรยาอันเสวียจวินมองหน้ากัน แม้คำพูดจะฟังดูมีเหตุผล แต่ถ้าเห็นของฟรีแล้วไม่คว้าไว้ นั่นมันก็คนโง่ชัดๆ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมา อันเสวียหมินจึงถือโอกาสพูดว่า “พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มทำกับข้าวที่บ้านหลังใหม่กันแล้ว แม่ไม่ต้องเตรียมส่วนของพวกเรานะครับ”

ย่าอันมองลูกชายอย่างลึกซึ้ง “ได้ งั้นพวกเจ้าก็จัดการกันเองเถอะ”

เฉินเซียงรู้สึกโกรธมาก ยิ่งรวยยิ่งงก ทั้งที่เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ ปล่อยให้กินข้าวด้วยกันอีกสักสองสามมื้อจะเป็นไรไป?