บทที่ 064

บทที่ 64

เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้น คนในหมู่บ้านต่างอิจฉาริษยาจนตาแดงก่ำ

“ใช่ๆ ที่นั่นแหละ ไม่รับเงินหยวน รับอะไรนะ... เฮ้อ ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน รู้แค่ว่าคนธรรมดาเข้าไปไม่ได้ก็แล้วกัน”

“นั่นก็หมายความว่า เพื่อนคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาเหรอ? อันเสี่ยวอู่ที่เป็นแค่เด็กน้อย จะไปมีวาสนาขนาดนั้นได้ยังไง?”

“เรื่องนี้เหรอ เขาว่ากันว่าเสี่ยวอู่ของบ้านนั้นเป็นเทพธิดานำโชค”

“เทพธิดานำโชคอะไรกัน ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก ก่อนหน้านี้ยังเอ๋ออยู่เลย”

“เขาว่ากันว่าเด็กที่พูดช้าจะฉลาดกว่า เราจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือพวกเขาได้มีชีวิตที่ดีต่างหาก”

ก็จริง คนเขามีบ้านหลังใหญ่ให้อยู่ มีโรงเรียนดีๆ ให้เรียน มีพ่อแม่คอยรัก และมีพี่ชายคอยปกป้อง

หลังต้นไม้ใหญ่ อันชุนเหมยที่แอบฟังมานานความอิจฉาริษยาทำให้ดวงตาของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว

เสี่ยวอู่ อันเสี่ยวอู่!