บทที่ 058

บทที่ 58

“เฮอะ” ย่าอันรู้สึกไม่สบอารมณ์ในใจ แต่ก็ยอมเดินเข้าบ้านไปรินน้ำต้มสุกหนึ่งแก้วให้หลานสาวคนเล็ก

อันอี้ฉิงจิบไปอึกหนึ่ง น้ำมีรสหวาน นี่ใส่พวกน้ำตาลลงไปด้วยเหรอ?

เธอยิ้มตาหยีอย่างหวานชื่น “คุณย่าคะ อย่าโกรธเลยนะคะ หนูซื้อของขวัญมาฝากคุณย่าด้วยค่ะ”

“ของขวัญ?” ย่าอันมีสีหน้าประหลาดใจ หลานสาวคนนี้มักจะทำอะไรเกินคาดคิดและแปลกประหลาดอยู่เสมอ

อันอี้ฉิงควานหาขนมออกมาจากในถุงเพื่อออดอ้อน “คุณย่าคะ หนูให้ขนมไข่คุณย่าหนึ่งห่อค่ะ มันนุ่มละมุนหวานหอมมากเลย หนูให้คุณย่ากินคนเดียวเลยนะ”

เธอยิ้มหวาน เสียงก็ยิ่งหวานจนแทบจะละลายใจคนฟัง

ย่าอันชะงักไปแล้วทำหน้านิ่งกล่าวว่า “ในสายตาเธอ ฉันเป็นคนเห็นแก่กินขนาดนั้นเชียวรึ?”

แม้สีหน้าของเธอจะดูเคร่งขรึม แต่กระนั้นมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยก็ทรยศต่อท่าทางนั้น

เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์เหลือเกิน นิสัยก็แปลกประหลาด แต่ก็นับว่ามีความกตัญญูอยู่ไม่น้อย