บทที่ 059

บทที่ 59

พี่ชายทั้งสี่ของอันตงไห่พยักหน้าพร้อมกัน “จำได้แล้วครับพ่อ”

ใบหน้าแก่ชราของคุณปู่คนอันถูกตบจนบวมฉิ่งไปหมด แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงกลั้นเอาไว้

คำพูดนี้ก็ไม่มีอะไรผิด แถมคนเป็นพ่อกำลังสอนลูก ยิ่งไม่มีอะไรผิดเข้าไปใหญ่

อันเสวียหมินยังคงยกเรื่องนี้ขึ้นมาสั่งสอนต่อ “บ้านเราแม้จะยากจน แต่ก็ต้องมีกระดูกสันหลัง ของที่ไม่ใช่ของตัวเองห้ามเอาเด็ดขาด”

“ทราบแล้วครับ”

อันเสวียหมินมองดูลูกชายทั้งหลายด้วยความหวังที่อยากให้พวกเขาได้ดี “อยากได้อะไรก็ต้องพึ่งพาตัวเองหามาด้วยมือของตัวเอง เลี้ยงดูครอบครัวให้ได้ ให้พวกเขามีชีวิตที่ดี นั่นถึงจะเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง”

“รับทราบครับ”

คุณปู่คนอันเงียบไป หลักการเหล่านั้นก็ถูกทั้งหมด แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

เสียงใสแจ๋วของอันอี้ฉิงดังขึ้น “พ่อคะ แล้วหนูล่ะคะ? แบบไหนถึงจะเรียกว่าลูกสาวที่ดี?”