บทที่ 057

บทที่ 57

พี่ชายทั้งสี่หันมามองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “เงินมาจากไหน?”

อันอี้ฉิงยกมือเล็กๆ ขึ้นแตะริมฝีปากทำท่าจุ๊ๆ ดูซุกซนน่ารักยิ่งนัก “ก็หามาได้ไงคะ พี่ๆ คะ ที่บ้านมีของดีอะไรอย่าไปพูดให้คนนอกรู้นะคะ”

อันตงไห่ยังคงเป็นกังวล “ไม่ได้ทำผิดกฎหมายใช่ไหม?”

อันอี้ฉิงกรอกตามองบนใส่เขา “พี่ใหญ่ พี่คิดว่าหนูทำอะไรได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ แขนขาก็เล็กแค่นี้ จะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรได้คะ?”

อันตงไห่คิดตามก็จริงอย่างว่า เธอตัวเล็กขนาดนี้ แค่จะตีคนยังตีไม่เจ็บเลย

หลังจากแบ่งของเสร็จ พี่น้องก็นั่งล้อมวงกัน ฟังอันอี้ฉิงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันนี้ ทั้งความยากลำบากระหว่างทาง รวมถึงคนที่พบเจอและเหตุการณ์ต่างๆ

พี่ชายทั้งสี่ฟังจนตาค้าง รู้สึกว่ามันอัศจรรย์มาก

แต่พอได้ยินว่าเธอถูกลักพาตัว ทุกคนก็พากันตกใจ กอดเธอไว้แน่น เกือบจะไม่ได้เห็นน้องสาวที่น่ารักคนนี้อีกแล้ว

อันอี้ฉิงเห็นบรรยากาศเริ่มอึมครึมจึงกลอกตาไปมา “อยากกินหมูตุ๋นน้ำแดงกันไหมคะ?”