บทที่ 050

บทที่ 50

ไม่มีใครตอบคำถามเขา แม้แต่ลู่รั่วหนานเองก็ยังเลือกที่จะนิ่งเงียบ

อันอี้ฉิงไขว้มือไว้ข้างหลัง เดินท่าทางกร่างสุดๆ เข้าไปหาสวี่เพ่ยซาน “คุณน้าคะ คุณจะแต่งงานกับผู้ชายที่เห็นแก่ผลประโยชน์ ทอดทิ้งลูกเมีย แถมไร้คุณธรรมแบบนี้จริงๆ เหรอคะ? วันนี้เขาทิ้งลูกเมียได้ วันหน้าเขาก็ทิ้งคุณได้เหมือนกัน”

ความรู้สึกของสวี่เพ่ยซานซับซ้อนมาก “เขาไม่กล้าหรอก”

อันอี้ฉิงเบะปากเล็กน้อย “ถ้าครอบครัวคุณไม่มีอำนาจแล้ว เขาก็พร้อมจะเขี่ยคุณทิ้ง แถมยังจะเหยียบซ้ำให้จมดินด้วยค่ะ”

หลี่หวยหนานไม่เคยเจอเด็กที่ชอบยุยงให้แตกแยกขนาดนี้มาก่อน แถมยังทำต่อหน้าเขาด้วย!

นี่มันมองข้ามเขา หรือว่าไม่ได้มองว่าเขาอยู่ในสายตากันแน่?

“ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก ยัยเด็กบ้า เธอหุบปากได้ไหม? ลูกหลานบ้านไหนกันเนี่ยถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้?”

อันอี้ฉิงมองเขาเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงหยิบก้อนอิฐขึ้นมาแล้วส่งให้หลี่กู่ “ปาเขาเลยค่ะ”

หลี่กู่: ......