บทที่ 047

บทที่ 47

หลี่หย่งหลานกอดลูกของเธอไว้แน่น น้ำตาร่วงพรูด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านสุดขีด

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา สิ่งที่เธอถวิลหามากที่สุดคือลูกๆ ทั้งหลายของเธอ เธอฝันถึงพวกเขาตลอดเวลา คิดถึงแทบขาดใจ

ฝันว่าเสี่ยวอู่ร้องไห้ทั้งวัน ร้องจนใจเธอแทบแตกสลาย

น้ำตาของอันอี้ฉิงไหลพรากไม่หยุด หัวใจรู้สึกเปรี้ยวปวดหนึบ เธอตะโกนเรียกแม่คำแล้วคำเล่า

น้ำเสียงเยาว์วัยเต็มไปด้วยความโหยหา

ชายชรายืนมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อ นี่คือลูกๆ ของหย่งหลานอย่างนั้นหรือ?

สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ครู่ใหญ่ กว่าที่หลี่หย่งหลานจะควบคุมอารมณ์ตนเองได้ เธอใช้มือที่สั่นเทาไล้ไปตามใบหน้าเล็กๆ ของลูกสาว ราวกับเหตุการณ์นี้เป็นเพียงความฝันที่ไม่ใช่เรื่องจริง

ตอนที่หลับฝันอยู่ เธอได้ยินเสียงลูกสาว ก็นึกว่าตนเองยังไม่ตื่น

จนกระทั่งได้ยินเสียงลูกสาวร้องเพลง ถึงได้เกิดความสงสัยจนทนไม่ไหวออกมาดู