บทที่ 046

บทที่ 46

นัยน์ตาของอันอี้ฉิงกลอกไปมา สมองหมุนเร็วยิ่งกว่า จู่ๆ เธอก็วิ่งตรงไปหาชายชรา พอเข้าไปใกล้ ก็ยิ่งมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น

ชายชราผมขาวโพลนเต็มศีรษะ หางตามีแต่รอยตีนกา ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต มือถือหนังสือที่ไม่มีหน้าปก กระดาษเหลืองกรอบ มีประวัติความเป็นมายาวนานมาก

ร่างเล็กอันแคล่วคล่องของเธอปราดเข้าไป สายตากวาดมองแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงอุทานเบาๆ “คุณปู่คะ คุณปู่กำลังอ่านจือจื้อทงเจี้ยนอยู่เหรอคะ?”

ชายชราเงยหน้าขึ้นมาเจอกับเด็กหญิงตัวน้อยที่ดูสดใสหมดจด จ้องมองเขาตาแป๋วโดยไม่มีท่าทีกลัวคนแปลกหน้าเลยสักนิด ดวงตาดั่งผลองุ่นดำ ใสบริสุทธิ์สะอาดสะอ้าน แฝงไปด้วยความไร้เดียงสาของเด็ก

ในก้นบึ้งหัวใจของเขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา จึงกวักมือเรียกเธอ แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “เธอรู้จักจือจื้อทงเจี้ยนด้วยเหรอ?”