บทที่ 041

บทที่ 41

เย่หลานโม่ขยับตัวไปขวางหน้าอันอี้ฉิงทันทีพลางขมวดคิ้ว “ฟางอวิ๋น คุณจะทำอะไรอีก?”

ฟางอวิ๋นชี้หน้าอันอี้ฉิงด้วยความโกรธจัด “เธอ เอาฉันนาฬิกาของฉันคืนมานะ ยัยขโมยตัวน้อย”

อันอี้ฉิงกรอกตามองบน นี่จะเล่นไม่เลิกเลยใช่ไหม?

คิดว่าเธอเป็นพลับนิ่มที่รังแกง่ายหรือยังไง?

เย่หลานโม่รู้สึกขบขันอย่างเหลือเชื่อ “ฟางอวิ๋น มันเกินไปแล้ว รังแกเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้ เธอไม่อายบ้างเหรอ? หน้าตาตระกูลฟางต้องมาเสียเพราะเธอหมดแล้ว”

ฟางอวิ๋นยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมา แล้วกล่าวหาด้วยความโกรธแค้นว่า “นาฬิกาของฉันเป็นยี่ห้อดังที่แม่ฉันซื้อมาจากต่างประเทศ มันล้ำค่ามาก เป็นของที่ฉันรักที่สุดและไม่เคยห่างจากตัวเลยสักวินาที แต่เมื่อครู่นี้ตอนที่ฉันล้างมือแล้วทำแขนเสื้อเปียก เลยถอดนาฬิกาวางไว้บนอ่างล้างมือ... แต่พอกลับมาอีกที นาฬิกาก็หายไปแล้ว”