บทที่ 040

บทที่ 40

อันอี้ฉิงทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตน ยังคงนั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยต่อไป ขี้เกียจจะสนใจหล่อน

ก็แค่คนแปลกหน้าที่กินยาผิดซองมาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ

ฟางอวิ๋นยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก “แกเป็นใบ้หรือไง? พูดไม่เป็นเหรอ?”

อันอี้ฉิงแค่อยากจะกินข้าวให้อร่อยๆ สักมื้อ ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ? “ดูท่าเธอจะเป็นคนหูหนวกสินะ อ้อ หรือไม่ก็คงเป็นโรคสมองเสื่อมวัยทอง”

ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ได้ยินที่เธอพูด

ไม่อย่างนั้นก็คงผ่านไปแค่ไม่กี่วินาทีแล้วก็ลืม

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง พอนำมาคิดทบทวนดูดีๆ ก็รู้สึกว่าน่าสนใจไม่เบา

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมกลุ่ม ฟางอวิ๋นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “เย่หลานโม่ นี่คือเด็กบ้านนอกที่หลอกมากินของฟรีใช่ไหม? น้าเหลิงสั่งห้ามไม่ให้นายไปคบค้าสมาคมกับพวกต่ำต้อยแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

น้าเหลิง? อาอวิ๋น? อันอี้ฉิงใจกระตุกวูบ ที่แท้ก็คนรู้จักกันนี่เอง