บทที่ 032

บทที่ 32

“ฮ่าๆ” สหายจ้าวหัวเราะลั่นเสียงดัง เด็กสมัยนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ

เสียงแตรรถยนต์ดังแว่วมาจากข้างนอก ดวงตาของเย่หยวนไป๋เป็นประกาย พลันพุ่งพรวดออกไปทันที “พ่อผมกลับมาแล้ว”

พ่อของตระกูลเย่คือเย่จงหย่ง เป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่มาก กระปรี้กระเปร่าเปี่ยมพลัง ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความองอาจกล้าหาญออกมา

วินาทีที่เขาเห็นลูกชายคนเล็ก ขอบตาก็แดงก่ำ ความรู้สึกตื่นเต้นตื้นตันเอ่อล้นออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด

ความประทับใจที่อันอี้ฉิงมีต่อเขาจึงดีขึ้น ผู้ชายที่รักลูกน่ะ เธอค่อนข้างชื่นชมเลยทีเดียว

เย่จงหย่งอุ้มลูกชายเดินเข้ามา ขอบคุณอันเสวียหมินอย่างเป็นทางการ ท่าทีอบอุ่นเป็นกันเองอย่างยิ่ง เอ่ยปากเรียกน้องอันคำพี่อันคำอย่างสนิทสนม ทำให้ความระแวงของอันเสวียหมินมลายหายไปในเวลาอันรวดเร็ว

เขาดูเป็นคนเที่ยงธรรมผึ่งผาย แต่พูดจาเก่งมาก นิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมา เข้ากับคนอื่นได้ง่ายดายเหลือเกิน