บทที่ 033

บทที่ 33

เรื่องนี้อันเสวียหมินเองก็ไม่รู้ ต้องลองไปสอบถามดูเสียก่อน

สองพ่อลูกปรึกษากันอยู่นานกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นอันเสวียหมินตื่นแต่เช้าตรู่ เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่ดูดีที่สุด เป็นเสื้อเชิ้ตผ้าเต๋อเกอเหลียงที่ซื้อไว้ตอนแต่งงาน ซักจนสีซีดขาวไปหมดแล้ว ทว่าไม่มีรอยปะชุนเลยแม้แต่รอยเดียว

เมื่ออันอี้ฉิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าพ่อดูแปลกตาไปนิดหน่อย ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ ไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่เส้นเดียว ใบหน้าก็ล้างเสียสะอาดสะอ้าน ดูเหมือนผ่านการแต่งเนื้อแต่งตัวมาอย่างประณีตบรรจง

ทั้งสองคนไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหาร ได้โจ๊กคนละชาม ไข่ต้มคนละสองฟอง ซาลาเปาคนละลูก สวัสดิการนับว่าดีมากทีเดียว

อันอี้ฉิงกระเพาะเล็ก กินได้ไม่มาก โจ๊กชามเดียวกับไข่ต้มฟองเดียวก็อิ่มแล้ว ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้กินตอนเที่ยง

พวกเขาตื่นสาย กินสาย โรงอาหารจึงเริ่มทำความสะอาดกันแล้ว