บทที่ 030

บทที่ 30

คนอยู่ริมทะเลอย่างพวกเขาก็ไม่มีอะไรมาก ของทะเลน่ะมีกินไม่ขาดสายหรอก

จ้าวอี้เปลี่ยนท่าทีไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขากลายเป็นคนกระตือรือร้นสุดๆ เรียกอันเสวียหมินว่าน้องชายคำ พี่ชายคำ อย่างสนิทสนมยิ่งนัก

อันเสวียหมินยังถือว่ามีสติอยู่บ้าง เขารู้ดีว่าที่ได้รับความสนใจแบบนี้เป็นเพราะบารมีของลูกสาวล้วนๆ ช่วยไม่ได้ ลูกสาวของเขาน่ารักเกินไปนี่นา

เขาเองก็ไม่ได้คิดจะหวังผลประโยชน์อะไร การวางตัวอย่างเปิดเผยและเป็นธรรมชาติกลับทำให้คนอื่นมองเขาในแง่ดีขึ้นไปอีก

หลังจากตีสนิทอยู่พักใหญ่ จ้าวอี้รู้สึกว่าบรรยากาศเข้าที่เข้าทางแล้ว จึงหันมาเข้าเรื่องว่า “น้องชายเสวียหมิน ลูกสาวของคุณน่ารักเหลือเกิน ผมชอบแกเข้าเต็มเปา ให้ผมรับแกเป็นลูกบุญธรรมเถอะนะ”

อันเสวียหมินเป็นคนใจกว้าง แต่เขามีจุดตายอยู่อย่างเดียวคือทนไม่ได้ที่มีคนมาแย่งความรักจากลูกสาว เขาจึงปฏิเสธออกไปทันควันว่า “ไม่ได้ครับ”

“ไม่ได้ค่ะ” อันอี้ฉิงปฏิเสธด้วยเช่นกัน