บทที่ 023

บทที่ 23

ทันทีที่อันอี้ฉิงหยิบอิฐขึ้นมาได้ก้อนหนึ่ง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของสองคนเข้าโดยบังเอิญ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

การแต่งตัวดูเหมือนชาวไร่ชาวนาผู้ซื่อสัตย์ ฝ่ายชายอุ้มเด็กผู้

ตรงไหนที่แปลกกันแน่นะ? ขณะที่อันอี้ฉิงกำลังครุ่นคิดอย่างจดจ่อ ทั้งสองคนก็เดินมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเห็นเธอแล้วตาเป็นประกาย "เด็กน้อย หนูน่ารักจังเลย พ่อกับแม่ของหนูล่ะจ๊ะ?"

ชั่วพริบตานั้น ในหัวของอันอี้ฉิงก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าตรงไหนที่ไม่ชอบมาพากล ชายหญิงคู่นี้แต่งตัวเหมือนชาวไร่ชาวนา แต่เนื้อผ้าของเสื้อผ้าเด็กกลับดีมาก ทั้งยังแต่งตัวทันสมัย ไม่ใช่การแต่งกายของเด็กบ้านนาเลยสักนิด

เธอแอบร้องในใจว่าแย่แล้ว พลางแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร นิ้วเล็กๆ ชี้ไปทางซ้าย "พ่อกับแม่ของหนูอยู่แถวนี้..."