บทที่ 024

บทที่ 24

เด็กชายเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อเหลือล้น "เป็นไปไม่ได้ ผมเห็นกับตาเลยนะ"

"ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร ตาฝาดไปเองรึเปล่า" อันอี้ฉิงแกล้งทำหน้าซื่อตาใสกว่าใคร ต่อให้ตายก็ไม่ยอมรับ "พวกเรารีบหนีกันเถอะ ระวังตัวหน่อย ดูซิว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง มีพวกพ้องของพวกมันอีกไหม"

เธอผลักเด็กชายให้เดินออกไปข้างนอก เด็กชายได้สติก็ย่องก้าวข้ามประตูออกไปอย่างระมัดระวัง

อันอี้ฉิงที่เดินตามหลังโบกมือน้อยๆ ภูเขาอาหารทะเลก็หายวับไป เหลือทิ้งไว้เพียงชายหญิงสองคนที่มีสภาพเหมือนผ่านศึกหนักมาอย่างอนาถ ทั้งคู่หลับตาแน่น ไม่รู้เป็นหรือตาย

เธอคิดดูแล้ว ไม่ได้สิ จะหนีไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้

เธอมองหาไปทั่ว ในที่สุดก็พบเชือกท่อนหนึ่ง จึงวิ่งดุ๊กดิ๊กกลับไป อังนิ้วแตะที่จมูกเพื่อดูว่ายังมีลมหายใจอยู่ไหม ปรากฏว่าแผ่วเบามาก

ยังไม่ตาย แค่โดนทับจนสลบแล้วหมดสติไปเท่านั้น

เด็กชายเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่าอันอี้ฉิงไม่ได้ตามออกมา จึงกลืนน้ำลายลงคออย่างตื่นตระหนกแล้ววิ่งกลับมา ทว่ากลับพบว่าภูเขาอาหารทะเลอันตรธานหายไปแล้ว!