บทที่ 22

บทที่ 22

ตอนนี้เขาจึงมีเวลามาคิดคำนวณแผนการเดินทางเสียที หากพักอยู่ในเกสต์เฮาส์เพิ่มอีกหนึ่งวัน ก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกหนึ่งวัน

“พรุ่งนี้พ่อจะออกไปเดินดูรอบๆ สอบถามหาช่องทางขายของ ลูกอยู่ที่นี่ดีๆ นะ…”

อาหารทะเลหลายร้อยหยวนที่กองอยู่เป็นภาระก้อนใหญ่ ยิ่งขายออกได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น

อันอี้ฉิงรู้สึกเป็นห่วงเขา “หนูไปกับพ่อนะคะ”

อันเสวียหมินตกใจจนเข็ดหลาบแล้ว จึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้ ข้างนอกร้อนเกินไป ร่างกายลูกทนไม่ไหวหรอก ถ้าลูกเป็นอะไรขึ้นมา พ่อกับแม่จะทำอย่างไร?”

อันอี้ฉิงเม้มปากน้อยๆ “ก็ได้ค่ะ หนูจะเชื่อฟังพ่อ”

“เสี่ยวอู่เป็นเด็กดีจริงๆ” อันเสวียหมินลูบผมแห้งกระด้างสีเหลืองของลูกสาว ภายในใจเต็มไปด้วยแรงฮึดสู้ เขาอยากหาเงินให้ได้มากขึ้น จะได้บำรุงร่างกายให้ลูกอย่างเต็มที่

เช้าวันรุ่งขึ้น อันเสวียหมินกินข้าวมันเทศกับมันฝรั่งซอยผัด แล้วรีบออกจากที่พักทันที