บทที่ 21

บทที่ 21

ท่าเรือประตูทิศใต้อยู่ไม่ไกล ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร อันเสวียหมินอุ้มอันอี้ฉิงวิ่งไปที่นั่น เมื่อไปถึงก็พบว่ามีคนต่อแถวซื้อตั๋วจำนวนมาก กว่าจะถึงคิวของเขาก็ใช้เวลาไม่น้อย

“ขอตั๋วสองใบครับ”

“สองใบสุดท้ายถูกคุณซื้อไปพอดีเลย คุณโชคดีจริงๆ”

อันเสวียหมินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เสี่ยวอู่ ลูกนี่เป็นดาวนำโชคของพ่อจริงๆ”

ผู้โดยสารมีจำนวนมาก แต่เรือมีน้อย ตั๋วเรือจึงกลายเป็นสิ่งของที่หาซื้อได้ยากเช่นกัน

เรือข้ามฟากลำนี้บรรทุกคนได้ถึงสองร้อยคน อันเสวียหมินเบียดไปตามกระแสผู้คนจนขึ้นเรือได้ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างแห่งหนึ่ง

เมื่อออกเดินทาง อันอี้ฉิงสวมเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวเนื้อบาง จึงรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ยังไม่ทันถึงเดือนเจ็ด อากาศก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

“พ่อคะ ต้องนั่งเรือนานแค่ไหน?”