กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 20
การใช้ชื่อเสียงของเด็กตัวเล็กๆ มาเป็นหลักประกันเพื่อขอกู้เงินจากเขาเป็นการส่วนตัว ความคิดประหลาดเช่นนี้เธอคิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน?
“เธอคิดจะเอาเงินไปทำอะไร?”
“อย่าถามเลยค่ะ ถ้าถามก็คือ...” อันอี้ฉิงกลอกตาไปมา ก่อนจะตอบอย่างมีเลศนัย “เอาเงินไปทำเงินต่อไงคะ แน่นอนว่าเพื่อเป็นการตอบแทน หนูจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้คุณด้วยค่ะ!”
พูดเรื่องเงินมากไปก็เสียความสัมพันธ์ แต่ถ้าไม่พูดเรื่องเงินเลย ก็ไม่มีความสัมพันธ์ให้รักษาเหมือนกัน
ผู้อำนวยการ: ...
เขาเป็นคนที่ขาดของขวัญหรือไง? สิ่งที่เขาขาดคือเงินต่างหาก!
อันเสวียหมินไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาทีที่เขาคุยกับน้องสาว ลูกสาวคนเล็กที่ทั้งน่ารักและไร้เดียงสาของตัวเองจะไปขอยืมเงินมาถึงสองร้อยหยวนได้แล้ว?!
ผู้อำนวยการโรงเรียนใจกว้างเกินไปหรือเปล่า ถึงกับให้เด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบยืมเงิน โลกนี้เป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?