บทที่ 17

บทที่ 17

เธอยกมือเล็กๆ ขึ้น

“คุณครู หนูทำเสร็จแล้วค่ะ”

คุณครูที่ยังคงกำชับเรื่องการสอบอยู่ถึงกับชะงัก ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือโดยไม่รู้ตัว

โอ้โห เพิ่งผ่านไปแค่สิบห้านาทีเองเหรอ?

“นักเรียนอัน ครูแนะนำให้เธอตรวจทานอีกสักรอบนะ”

“ตรวจแล้วค่ะ” อันอี้ฉิงส่งข้อสอบให้คุณครู พลางยิ้มตาหยีแล้วถามว่า “ตอนนี้หนูสอบวิชาภาษาจีนต่อเลยได้ไหมคะ?”

“เอ่อ... ไม่ได้จ้ะ” คุณครูมีสีหน้าเหม่อลอย

ก็ได้ค่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ อันอี้ฉิงก็ไม่คิดจะบังคับ เธอสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็กแล้ววิ่งตึกตักออกไปข้างนอก เพราะเธอยังมีเรื่องต้องทำอีก

เหล่านักเรียนประถมต่างอ้าปากค้าง พวกเขารู้สึกเหมือนถูกกระแทกจิตใจอย่างรุนแรง มนุษย์กับมนุษย์ด้วยกัน ทำไมถึงแตกต่างกันได้มากขนาดนี้?