กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kidcat
บทที่ 16
อันชุนเหมยร้องไห้วิ่งหนีไปแล้ว แต่คุณย่าอันยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอมองอันอี้ฉิงที่นั่งอยู่ใต้ชายคานิ่งๆ
สีหน้าของคุณย่าอันซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดาได้ อันอี้ฉิงจึงเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอค่อยๆ ซ่อนไข่สองฟองไว้ด้านหลัง ทำหน้าตาไร้เดียงสา
“นี่เป็นไข่ของหนูนะคะ!”
เมื่อให้เธอมาแล้ว ก็เป็นของเธอ ใครก็อย่าคิดแย่งไปเด็ดขาด
มุมปากของคุณย่าอันกระตุกเล็กน้อย ทำมาเป็นกระต่ายน้อยไร้พิษภัยไปได้
“เธอหลอกเอาไข่พวกนี้มาจากชุนเหมยต่างหาก”
“จะเรียกว่าหลอกได้ยังไงคะ?” อันอี้ฉิงไม่พอใจทันที
“ต่างคนต่างสมัครใจเองไม่ใช่เหรอคะ? หนูใช้สติปัญญาหาเงิน เอ๊ย หาไข่มาได้ต่างหาก เธอเต็มใจร้องไห้อ้อนวอนแล้วเอามาให้หนูเองเลยนะคะ”
คุณย่าอันเงียบไป