บทที่ 15

บทที่ 15

อันอี้ฉิงเชิดศีรษะเล็กๆ ขึ้นอย่างหยิ่งทะนงเล็กน้อย ยิ้มหวานจนแก้มแทบปริ “ก็ธรรมดาๆ นั่นแหละ”

อันเป่ยไห่ กระโดดไปมาเหมือนลิง ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น “เยี่ยมไปเลย! ฉันจะเอาไปอวดทุกคนให้หมด...”

“เสี่ยวซื่อ นั่งเงียบๆ เดี๋ยวนี้” อันหนานไห่คว้าตัวเขาไว้ทันที แล้วกดเขาให้นั่งลงกับพื้นอย่างแรง “พี่ใหญ่ ผมมีความคิดอย่างหนึ่ง พวกเราทำสบู่เพิ่มอีกหน่อยแล้วเอาไปขายแลกเงินกันเถอะ”

อันเป่ยไห่ กระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ขายแลกเงินเหรอ? จะขายให้ใครล่ะ?”

อันหนานไห่มีแผนอยู่ในใจแล้ว “ขายให้สหกรณ์จำหน่ายสินค้า ผมเห็นว่าร้านของพวกเขาค้าขายดีมาก ทุกวันมีคนต่อแถวยาวเหยียดเลย”

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาครุ่นคิดและไตร่ตรองเรื่องนี้มาตลอด รู้สึกว่ามีโอกาสทำเงินได้ไม่น้อย